Lopen.

Het was alweer een kleine 2 weken geleden dat ik gelopen had en de eerste helft heb ik dat dan ook gevoeld aan de beentjes.

De tweede helft verliep gelukkig vlotter.

Mijn parcour kan je volgen op onderstaande link. 

Bekijk Morning Run, to long ago, but it felt well. op Relive! https://www.relive.cc/view/1899476196

Achteraf een lekkere shake met banaan, cacaopoeder en melk om te recupereren. 

Start 2 Run - 5 Kilometer voor beginners.

Zo, het zit erop, mijn lessenreeks van Start 2 Run, 5 kilometer voor beginners.

Ik heb er dan wel langer overgedaan dan een normale loper en ik geef toe dat ik Evy soms enkele maanden in de steek liet en dat terwijl zij elke les erbij was om mij aan te moedingen en up to date te houden van hoe goed ik het wel deed.

Maar nu ben ik goed vertrokken, ik heb de loopmicrobe te pakken.

Ok, ik kan dan nog wel geen 5 kilometer lopen op een half uur tijd, maar ik haal die 5 en meer wel.

De vraag was nu, hoe moet het nu verder.

Blijf ik gewoon vrije training lopen met Start 2 Run en blijf ik rond  de 5 kilometer hangen of wil ik meer.

Je hebt bij Start 2 Run ook trainingen van 5 kilometer voor gevorderden of 7,5 voor beginners.

Na wat na vragen op Facebook heb ik besloten om voor de 7,5 kilometer te gaan.

En gaat het eens een dagje minder dan loop ik gewoon 5 kilometer of een mini toertje.

Onderstaande overzicht is trouwens van gisteren.

Eerst een beetje aan mijn snelheid werken en dan ga ik eens moeten uitzoeken voor een andere route, een iets langere natuurlijk.

Makelijk zal het niet worden, maarja...

En ben ik niet aan het lopen, dan ga ik wel even naar de fitness aan mijn uithouding werken. 

Mijn loopoverzicht tot nu toe. #starttorunagain2017 #continuestarttorun2018

Vorig jaar gebruikte ik elke keer #starttorunagain2017 bij elke post die ik plaatste op Instagram.

En ik heb het vol gehouden tot de laatste dag van 2017 met een mini loopje van 2.6 kilometer.

Hier mijn overzicht tot nu toe.

Als ik het zo eerst bekijk ben ik zo niet echt onder de indruk, want ja, 35 trainingen vind ik nu niet echt veel.

Tot ik eens goed naar de afstand en totale tijd kijk.

Dan ben ik best wel een beetje trots op mezelf.

Doe zo verder Devos zou ik zeggen.

#continuestarttorun2018 

Het verdict.

Zoals sommige onder jullie wel weten sukkel ik al een tijdje met mijn rug, vooral mijn onderrug.

Ik heb vooral 's nachts, 's ochtend en 's avonds last.

Draaien in bed, niezen, hoesten waren bij momenten heel pijnlijk. Maar zolang ik in beweging bleef had ik niet zoveel last en ook tijdens het lopen of de fitness had ik geen last. 

En omdat ik toch regelmatig ga lopen en naar de fitness wou ik toch wel weten of ik het hiermee niet erger maakte en daarom had ik maar een afspraak gemaakt met de huisdokter.

Toen begon de malle molen, dokter, CT-scan, dokter, afspraak maken met specialist en NMR. 

En toen afwachten tot ik bij de specialist terecht kon.

Ondertussen mocht ik onder strenge voorwaarden verder blijven werken. 

En ja, koppig als ik ben bleef ik ondertussen verder lopen en naar de fitness gaan, want ja, dat had Devos natuurlijk niet aan de dokter gevraagd of dat nog mocht.

Maar gisteren ben ik dus naar de neurochirurg geweest met mijn CT-scan en NMR voor het verdict.

Ok, mijn rug is wel niet normaal zoals het moet zijn en de oorzaken van de mijn pijn zijn duidelijk te zien, maar zo lang deze voor mij dragelijk zijn moet ik niets laten doen. 

Ik mag zelfs blijven lopen en naar de fitness gaan.

Het zou zelfs bevorderlijk zijn om de pijn te onderdrukken en mijn rug soepel te houden.

Ik moet zelf aanvoelen wat kan en wat niet kan.

Een marathon of de 10 Miles zijn mij afgeraden, maarja, daar kunnen we mee leven, stond niet direct op mijn planning.

Dus binnenkort terug die loopschoenen aan en richting de fitness. 

Met deze diagnose kan ik perfect leven. 

Leeg gevoel.

Alles begon in april 2017 toen een paar mannen van het warehouse mij zonder mijn toestemming op het werk inschreven voor een 2e sessie Start2Run.
Het jaar ervoor had ik al eens mee gedaan, maar met weinig succes.
Een beenvlies ontsteking zorgde er toen voor dat mijn loopschoenen niet dikwijls uit de kast kwamen.

Dit jaar ging ik het echter anders aanpakken.
Ik zocht mij een doel om naartoe te werken.
Dat werkte motiverend en deed mij telkens met plezier mijn loopschoenen aan trekken om een toertje te gaan lopen.

In de eerste plaats had ik gekozen voor de 'Race for the Cure' van Pink Ribbon op zondag 24 september in Antwerpen, maar door het overlijden van mijn vader die ochtend is die uitdaging toen niet kunnen doorgaan.
Op zondag 22 oktober kreeg ik mijn herkansing bij 'Diegem voor het goede doel' waarvan jullie mijn verslag hier hebben kunnen lezen.

De wedstrijd is ondertussen achter de rug.
Enerzijds heb ik een gelukkig gevoel omdat het mij gelukt is, maar anderzijds blijf ik nu achter met een leeg gevoel.
Het is raar om te omschrijven, maar nu mijn doel achter de rug is voel ik mij echt leeg.

Hoog tijd dus om mij een nieuw doel te zoeken zodat ik mij kan focussen en waar ik naartoe kan werken. 
Ik vrees dat dit wel niet makkelijk zal worden in volle herfst periode, maar ik hou jullie op de hoogte.

Ondertussen wacht ik nog even het verdict af van de specialist voor mijn rug waar ik morgen, donderdag, een afspraak mee heb.
Ik hoop dat ik mag blijven lopen.

Tot gauw.

Mijn deelname aan "Diegem loopt voor het goede doel".

Zoals sommige onder jullie weten ging ik op zondag 24 september deelnemen aan "The race for the cure" van Pink ribbon in Antwerpen.

Die ochtend kreeg ik echter een telefoontje van het ziekenhuis dat mijn vader overleden was.

Gisteren kreeg ik een tweede kans en heb ik deel genomen aan "Diegem voor het goede doel", ten voordele van Kom op tegen Kanker. 

De bedoeling was om zoveel mogelijk kilometers te lopen op een uur tijd.

Maar de ochtend begon dus met een stevig ontbijt bestaande uit pannenkoeken met choco.

Toen ging het dus richting Diegem.

Startschot was om 12u.

Aan de start zag ik dat er ook een BP, oftewel een bekende professor, ging deelnemen. Ik denk dat iedereen ondertussen wel gehoord heeft van professor Johan Swinnen die onlangs naar Santiago de Compostella gelopen is. 

Wie er nog niet van gehoord heeft raad ik aan om eens te gaan kijken op www.post-voor-compostela.be

En toen begonnen we dus aan onze tocht.

Ik moet eerlijk zijn, die eerste kilometer ging voor geen meter vooruit bij mij (zoals je wel kan zien op de foto), ik had mijn app opstaan van Start2run en zo wist ik dat ik die eerste kilometer amper 5 per uur liep.

Dat komt nooit goed dacht ik bij mezelf, mijn droom van 6 kilometer te kunnen lopen op een uur verdween als sneeuw voor de zon.

Maar ik liep daper verder en weigerde te stappen. 

Ondertussen liepen de meeste mij voorbij en door de echte werd ik gedubbeld, waaronder door professor Swinnen. 

Ook mijn dochters die mee liepen was ik al uit het oog verloren.

Ik liet me niet van mijn stuk brengen en concentreerde mij op mijn muziek.

Ondertussen had ik ook mijn fleece uitgedaan en ronde na ronde leken sneller te gaan, tot mijn verbazing liep ik op het laatste aan 6,5 per uur.

Toen het einde van mijn 6e ronde eraan kwam zag ik dat ik nog aan een 7e ronde kon beginnen voor het uur verlopen was en daar heb ik dan alles om alles gezet, met het overlijden van de mama van een lieve Antwerp supporter in het achterhoofd leek ik wel vleugels te krijgen.

Die 7e ronde heb ik voor haar gelopen, puur op karakter om haar te eren, achteraf gezien was het mijn snelste ronde.

Toen ik aankwam weerklonk een applaus, dat voelde goed, ook al besefte ik goed genoeg dat het gewoon een applaus was om het einde van het uur aan te kondigen.

Bij mijn aankomst stonden mijn dochters al aan de finish mij op te wachten, Emilie had ook 7 kilometer gelopen en Julie 8 kilometer.

Om op adem te komen waren we even in de tent om iets te drinken en te eten en ook daar liepen we professor Swinnen tegen het lijf.

Ik kan voor die man alleen maar respect opbrengen. 

Hoe zwaar moet het niet zijn om je kind zo te zien afzien en als dokter bij momenten machteloos zijn.

Je kind zien afzien is al zwaar, maar dan nog eens aan die verschrikkelijke ziekte, ppfff...

Respect om naar een klein dorpje af te zakken om daar een uur mee te lopen en alles te geven. 

Een grote meneer, maar moest je hem niet kennen, je zou het er niet aan merken, een dood gewone man.

In de tent werden mijn dochters ook aangesproken door een filmploeg van RingTv voor een kort interview, ik ben benieuwd om vanavond of morgen het resltaat te zien. 

Eens thuis was het tijd voor een frisse douche en rust op de zetel.

's Avonds had ik geen zin om te koken en dus werd het lui wijven kost, tortelini met een pot pasta saus bij.

Simpel, maar toch lekker.

De 5 kilometer test.

Vandaag was een grote test, de 5 kilometer.

In een loopje zijn we vertrokken naar de atletiek piste en daar zijn we er dan aan begonnen, 5 kilometer.

Het loopje naar de piste was al vermoeiend voor mij, wetende dat ik meestal begin met 5 minuten stappen, maar niet deze keer, het was direct de pees erop.

Dan was het zover, het startsein voor mijn 5 kilometer, 12 en een halve keer de piste rond.

Het begin viel mee, maar denk werd het zwaar, ik zag hoe de andere vlot vooruit gingen en ikke meer en meer achterop raakte.

En toen begon de pijn in mijn benen, ik dacht, dit hou ik nooit vol.

Maar we hebben doorgebeten en naar een tijd ging de pijn minderen.

Ik denk dat ik na verloop van tijd in een soort trance liep, want plots zie de coach, nog 2 ronden.

Even dacht ik te dromen, maar nee, het einde was in zicht.

De laatste meters heb ik zelfs wat versneld, want ik dacht bij mezelf, des te sneller ik over die eindmeet loop, des te sneller ik kan eten.

En het is nu officieel, ik heb mijn 5 kilometer gelopen.

Alles samen bij elkaar zelf 6.99.

Ik ben trots op mezelf.

Nu is het een kwestie van volhouden en tempo opbouwen tegen september.

YES I CAN !!!

Mijn doel.

Het idee is al een tijdje aan het broeden om een doel te hebben om elke keer weer gemotiveerd aan mijn looptraining te beginnen.

De Race for the Cure van Pink Ribbon was het eerste wat in mij op kwam en nu is het dus officieel, ik heb mij ingeschreven. 

Eind september is het zover en zal ik 6 kilometer lopen in Antwerpen.

Ik heb dus nog wel even tijd om mij voor te bereiden. 

De asociale loper.

Je mag mij gerust een asociale loper noemen.

Oortjes in en ik ben vertrokken, misschien nog niet aan een hoog tempo, maar oefening baart kunst zeggen ze.

Dit was mijn loopje vanmiddag.

Een goede 3.21 kilometer op 34 minuten.

Gestart met 5 minuten stappen en ook zo geëindigd. 

Daartussen 20 minuten aan een stuk gelopen.

Ik ben trots op mezelf, maar ik besef dat ik nog heel wat training voor de boeg heb om mijn doel te bereiken.

Begin juli zou ik graag 5 kilometer aan een stuk lopen en dan in september te grote uitdaging, maar daar in een van mijn volgende blogs meer over. 

Middag jogging.

Vandaag ben ik weer eens gaan lopen, deze keer tijdens mijn middag pauze.

Het is wel haasten, omkleden, lopen, opfrissen en terug aan het werk op 45 minuten.

Maar het is mij gelukt en ik ben trots dat ik mijn kilometers weer in de benen heb.

Ik heb 3.65 kilometer afgewerkt in 35 minuten, stappen van en naar de atletiek piste inbegrepen.